Aspie dojrzewa - poradnik dla rodziców i opiekunów nastolatków - część II - o różnicach w dojrzewaniu

Dzisiaj zwróćmy uwagę na dojrzewającego człowieka z zespołem Aspergera. W moim ujęciu, nastoletni Aspi jest hybrydą dwóch substancji:

1. Jego specyficznych zaburzeń i zachowań, przez które otrzymał orzeczenie o ZA, czyli obsesji, nieadekwatnych zachowań, kłopotów z emocjami (ich odczytem i wyrażaniem), zaburzeń sensorycznych (nadwrażliwości/niedowrażliwości) i wielu, wielu innych, przez które podejrzewa się go o ZA.
2. Tego, jak go programowała(e)ś jako rodzic/opiekun przez kilkanaście lat. Specjalnie użyłem słowa programowałeś, bo Aspi bardziej, niż zwykłe dziecko przypomina komputer - urządzenie o dużym potencjale, ale o mniejszej od rówieśników umiejętności "samoprogramowania". Gdy go zaniedbamy, właściwie trudno się z nim porozumieć. Błędy w programowaniu prowadzą do "wykrzaczania" się aplikacji, czyli wyłażenia na wierzch dziwactw zniechęcających innych  użytkowników do korzystania i obsługi z takiego urządzenia. ;)

A teraz konkretnie o dojrzewającym Aspim...

Aspie dojrzewa - poradnik dla rodziców i opiekunów nastolatków - część I

W trakcie mojego szkolenia, które prowadziłem w Warszawie, powiedzieliście mi, że bardzo by Wam się przydała garść wiedzy dotycząca nastoletniego dziecka z ZA wchodzącego w wiek dojrzewania. Faktycznie - od początku istnienia bloga dość mało skupiałem się na tym trudnym okresie. Poruszałem tematy związane z małymi dziećmi i dorosłymi. Czas uzupełnić tą lukę!

Poradnik napisałem odnosząc się nie tylko do własnego dzieciństwa, ale też dzięki rozmowom z oligofrenopedagogiem i rodzicami, których dzieciaki z ZA właśnie dorastają. Podzieliłem go na dwa posty. W pierwszym ogólnie piszę o problemach dojrzewania każdego dziecko, również tego bez ZA, w drugim skupiam się konkretnie na dorastających aspich.

Szkolenie w Warszawie - wrażenia po...

Drodzy Ludzie!

Zgodnie z zapowiedzią, w czwartek o 17. odbyło się szkolenie z komunikacji z osobą z Zespołem Aspergera.

Było to dla mnie bardzo stresujące doświadczenie, bo pierwszy raz w kontakcie z Wami przestałem być anonimowy. Wszystkim przybyłym dziękuję z całego serca (zlokalizowanego chyba w głowie) za bardzo dużo ciepła, zrozumienia naszych wspólnych problemów i serdeczności, jakie mi okazaliście w trakcie spotkania. Bardzo dobrze się z Wami czułem i moim zdaniem - spotkanie było wartościowe! Poznałem fantastycznych ludzi - na spotkaniu były mamy dzieci z ZA - to zrozumiałe. Ale byli też ojcowie, babcia i dziadek aspika, nauczyciele i psychologowie! To był dla mnie zaszczyt występować przed tak zacnym gronem, chociaż niektóre tematy, o których mówiłem były dla mnie niezwykle trudne. Natomiast moje nastawienie było takie, żeby otworzyć się ze swoim wnętrzem w pełni i bez tajemnic. Zresztą empatia i wyczucie z Waszej strony, które dało się wyczuć bardzo mi to zadanie ułatwiało. Za to też Wam dziękuję!

Dylematy rodziców kochających swoje dzieci z ZA

Korespondują ze sporą ilością rodziców, którzy mają do mnie mnóstwo pytań o porady, opinie, wskazówki na konkretne sytuacje. Chcą wiedzieć, jak ja się zachowywałem w dzieciństwie, jak reagowałem, czego mi brakowało. Czasem są bezradni, czasem dopiero co się dowiedzieli, że ich pociecha ma ZA. Bywa, że od dawna borykają się z ZA, ale dziecko sprawia coraz więcej kłopotów wraz z wiekiem. Boją się, martwią, ale łączy ich jedno: bardzo kochają swoich aspików i chcą dla nich jak najlepiej! Chciałbym dzisiaj Wam dodać trochę otuchy. A nuż mi się uda! :)

Zaproszenie na spotkanie - Warszawa, 21 kwietnia, g. 17.00

Szanowni czytelnicy!

Na Wasze prośby i potrzeby, postanowiłem się przełamać i w końcu wyjść z roli "anonimowego" aspiego i stać się żywym, namacalnym organizmem! (aczkolwiek nie zrozumcie namacalności zbyt dosłownie)

A zatem, będzie można się ze mną spotkać!

Przedostatni post, w którym pytałem Was o możliwość spotkania ze mną spotkał się z dużym odzewem. Sporo z Was wyraziło chęć spotkania, dlatego wraz z Izą, która mi bardzo pomaga, założycielką grupy dla rodziców dzieci z Za "Razem zrozumiemy AS'y" oraz Zrozumieć AS'a, postanowiliśmy zorganizować w Warszawie szkolenie, którego tytuł brzmi:

Skuteczna komunikacja z ludźmi z Zespołem Aspergera.

Jak pracuję w niedzielę

Kilka razy pisałem o poszukiwaniu przeze mnie pracy. Nie oznacza to, że nie mam źródła utrzymania. Mam. Od 10 lat występuję publicznie przed grupą ludzi i ich uczę. Przemawiam do kilkudziesięciu osób naraz, a mój rekord, to ok. 250 osób na sali. Pracuję na uczelni. Nie nazywam tego pracą zarobkową, bo robię to tylko w weekendy, a z pensji ledwo mi starcza na pokrycie moich rachunków. Ale po 10 latach usiadłem sobie z piwem ręce na fotelu, wziąłem miskę popcornu i zacząłem myśleć, a nawet (o zgrozo!) dowartościowywać się, czego efekty opiszę poniżej:

Po pierwsze - nie nazywam tego, co robię w weekendy pracą. Zupełnie nieświadomie zacząłem zabiegać o pracę w soboty i niedziele. 

Czy jest szansa, że diagnoza o ZA zaszkodzi dziecku w dorosłym życiu?

Jak ktoś mi zadaje takie pytanie, odpowiadam w pierwszej kolejności "Tak, szansa istnieje", ale szybko się poprawiam i tłumaczę dlaczego - o tym w dzisiejszym poście.

W rozmowach z Wami stwierdzam, że wielu rodziców ma (słuszne) obawy o przyszłość zawodową swoich pociech z Zespołem Aspergera. Mam spore doświadczenie w pomocy ludziom poszukujących nowego miejsca pracy i to co napiszę opieram również na swoich obserwacjach.

Pierwsze dylematy pojawiają się u rodziców przy wyborze szkoły. Zwykle zadają sobie oni pytanie: "czy posłać dziecko do normalnej szkoły/klasy udając, że wszystko jest w porządku, czy może zadbać o diagnozę i poinformować dyrekcję i nauczycieli o ZA".