Ludzie przenoszą swoje emocje do świata urojonego ;)

Drodzy ludzie,

znowu wsiadłem do Pendolino pędzącego do Warszawy. Tym razem nie kotłuje mi się w żołądku, bo jadę z kolegą, który pilnuje terminów z biletu. Ciekawa sytuacja nastąpiła...

Ponad miesiąc po konferencji...

Witajcie!

Jest niedziela, 13 listopada 2016. Godzina 12.41, za oknem słońce na prawie bezchmurnym niebie, a temperatura to przyjemne +4 stopnie mimo, że na ziemi zalega stwardniały śnieg. Siedzę w pracy i mam przerwę, podczas której z niewiadomych mi powodów postanowiłem coś napisać na swoim blogu, na którym ostatnio pisałem sporo ponad miesiąc temu, przez co nagromadziło mi się kilkadziesiąt nieodpisanych maili z pytaniami od Was dlaczego zacząłem olewać społeczność moich czytelników?

Więc odpowiadam:

Nie zacząłem olewać. Po prostu zamknąłem się w sobie. Powody bardzo obiektywne i mocne zarazem. Ostatnim ważnym wydarzeniem w moim życiu była konferencja poświęcona ASom, na której byłem prelegentem. Konferencja bardzo udana, dostałem na niej (i po niej) wiele ciepłych słów. Niosła dla mnie ogromną wartość. Chyba w życiu nie byłem na żadnej konferencji tak merytorycznej i tak fantastycznie zorganizowanej. A sporo ich przeżyłem. Dowiedziałem się mnóstwa rzeczy o swoim dziecku, o Was i Waszych problemach. Utwierdziłem się w przekonaniu, że moja wiedza jest pozytywnie odbierana i pewny swoich racji, a także z pokorą wobec tysięcy przypadków ZA, ruszyłem w świat krzewić wiedzę o ZA i autyźmie, co wychodzi mi całkiem nieźle. 

Jestem w drodze do Warszawy...

Trzęsie mną troszkę w wagonie kolejowym Pendolino.

Jadę do Warszawy na konferencję poświęconą ASom. Wybrałem sobie - jak zawsze w środkach transportu masowego - wagon pod oknem z nadzieją, że nie poczuję klaustrofobii, a pizza, którą jadłem na obiad nie zawróci w układzie pokarmowym. 

Jak powiedzieć dziecku, że ma ZA?

Po rozmowie z jedną z mam, która ma dziecko, u którego podejrzewa się ZA, postanowiłem szerzej opisać czasem trudne do wykonania zadanie, które stoi przed rodzicem: co powiedzieć swojej pociesze po wizycie w poradni, która właśnie zdiagnozowała zespół Aspergera...

Konferencja o Zespole Aspergera - 1 i 2 października 2016

Drodzy ludzie!

Zakładam, że wcale nie marzycie o spotkaniu z kolejnym aspim, bo jesteście i tak już skupieni na tych, którzy się kręcą wokół Was. Ale jeśli z jakiegoś tylko dla Was znanego powodu, chcecie się ze mną spotkać, napić kawy, a wieczorem piwa, posłuchać co mówią znakomici prelegenci (w tym również ja ;) ), zapraszam Was z wielką przyjemnością na konferencję pt. "Kocham dziecko z zespołem Aspergera", która odbędzie się dnia 1 i 2 października 2016 roku w Warszawie w hotelu Best Western, na ul. Poleczki 40A. 

Trudna miłość do Aspiego

Dzisiaj post skierowany do rodziców Aspich. Tych, którzy bardzo kochają swoje dziecko. Czasem bardzo trudne, z problemami. Opryskliwe, momentami niesympatyczne i nielubiane przez innych. Bywają chwile, że i Ciebie bardzo mocno zdenerwuje jakaś reakcja Twojej pociechy. Krzykniesz, opędzisz się jak od muchy. Potem przychodzi czas na wyrzuty sumienia. A czasem płacz... Bo kochasz swojego Aspiego... Znasz to uczucie? Zapraszam do lektury! :)

Sztuka hipokryzji ludzkiej...

Jestem aspi. 

Nazywam się Krzysztof. Mam prawie 34 lata, w swoim życiu odnosiłem spektakularne sukcesy i wielkie porażki - łącznie z próbą samobójczą i konfliktem z wymiarem sprawiedliwości. Byłem żonaty ponad 8 lat. Pod koniec małżeństwa przestało się nam układać. Wiele w tym mojej winy. Była żona do dzisiejszego dnia nie ma pojęcia z jakiego powodu tak się stało.